doğa

kelimeis.

doğ-mak > doğ-a

  1. 1

    Evreni oluşturan somut varlık ve nesnelerin tümü; tabiat, (1942).

  2. 2

    Fiziksel evreni düzenleyen, denensellik yasalarının egemen olduğu alan.

  3. 3

    İnsan eliyle değişikliğe uğramamış doğal güzelliklerini koruyan çoğunlukla yerleşim birimi dışındaki kesim.

  4. 4

    Bir şeyi benzerlerinden ayrı kılan ayırıcı öz; bir bireyin kendine özgü niteliklerin tümü.

  5. 5

    Bir nesne veya olgu ile birlikte var olan iç zorunluluk.

  6. 6

    İnsanın koyduğu kültür, sanat, teknik gibi kuruluşlar ve biçimlerle karşıtlık içinde, kendi kendine olan, biçimlenen.

  7. 7

    Duyulur, anlaşılır ve algılanır olan dış nesnelerin tümü.

  8. 8

    Mizaç. (1935)