1. ayrıkkelimesf.eT.Birbirinden ayrı duran.
  2. gerekçekelimeis.Gerektirici sebep; esbab-ı mucibe; lazime.
  3. imdikelimebağ.eT.Başına getirildiği cümleyi önceki cümle veya cümlelerin bir sonucu durumuna sokan, “buna göre, bu sebepten, şu hâlde, o hâlde, artık, şimdi”…
  4. koşakelimesf.Çift; ikili; eş; ikiz.